Ward Boeijen

Ward Boeijen

Het is toeval dat ik bij Groep 85 terecht ben gekomen. Ik woon in de buurt van het atelier en kwam er eind 2025 tijdens een wandeling langs. Ik zag al die stenen liggen. Het wekte mijn nieuwsgierigheid. Van het een kwam het ander.

Via een lange route door verschillende onderwijstypen ben ik architect geworden. Onderweg kwam ik veel met kunstgeschiedenis in aanraking. Dat viel bij mij in vruchtbare aarde. Zonder te pushen hadden mijn ouders voor een stimulerende omgeving gezorgd. Mijn moeder was veel met kunst bezig en mijn vader was onwijs handig.

Ik heb een aantal cursussen tekenen, schilderen en keramiek gevolgd. Ook heb ik in de vakantie weleens deelgenomen aan een cursus beeldhouwen bij de groeve van Carrara. In mijn vrije tijd blijf ik tekenen en schilderen. Ook werk ik graag aan mijn eigen huis, waarbij de relatie met mijn vak zich al snel aandient. Beeldhouwen ervaar ik daarentegen als een meer autonome en artistieke vorm van werken.

Als architect werk ik samen met een team aan het transformeren van panden tot een duurzame herbestemming. Behoud is daarbij het vertrekpunt: bestaande kwaliteiten worden maximaal benut en vormen de basis voor verdere ontwikkeling. Het is creatief werk: ontwerpen, partijen samenbrengen, coördineren en oplossingen vinden om te voldoen aan regelgeving, economische aspecten en het plan van eisen. En natuurlijk gaat het ook om schoonheid. Graag zorg ik ervoor dat ambachtelijk handwerk in de uitvoering een belangrijke plaats krijgt.

Na een proefstuk, waarbij ik tips kreeg van Maurice, ben ik nu met mijn eerste beeld bezig. Het is een eenvoudige vorm in hardsteen, een egelvis, geïnspireerd door wat ik zag tijdens een duikvakantie. Kan eigenlijk niet mislukken. Ik maakte een model in klei.

Ik ben nog aan het verkennen wat de eigenschappen zijn van de verschillende beitels en hamers. Een voorkeur heb ik nog niet ontwikkeld. Elektrische machines moeten nog even wachten. Eerst wil ik een goede basis leggen.

Ik leer ook veel van kijken naar hoe anderen werken. Er is zó veel kennis in de groep. Mensen dragen die graag over. Ook nam ik het ‘rode boekje’ van Peter Dekkers met technieken door.

Allemaal erg leuk om te doen, en het gaat soepel. Ik krijg de steen onder controle. Het is een kwestie van ‘uren maken’. Anders dan in mijn dagelijkse werk is er hier geen sprake van deadlines. Het is soms bijna meditatief. Er is geen tijdsdruk.

Ondertussen denk ik al over het beeld dat hierna komt. Iets van marmer, en groter.