Maurice Dorren

Maurice Dorren

Iedereen dacht dat ik na de middelbare school biologie zou gaan studeren, omdat bekend was dat de liefde voor de natuur mij met de paplepel was ingegeven. Maar ik wilde iets heel anders. Ik koos voor cultuur. In Nijmegen studeerde ik kunstgeschiedenis en archeologie. Voor mijn afstuderen koos ik voor de figuratieve beeldhouwkunst tussen 1850-1950. Na mijn studie kon ik in het Joseph Beuys Archiv in het Museum Schloss Moyland aan de slag met de totstandkoming van de collectiecatalogus van de werken van Beuys. Daar kwam later nog de fotografie bij.

Naar aanleiding van de theoretische benadering van beeldhouwkunst voor mijn afstudeerscriptie wilde ik ook de praktische kant van het ‘hakken’ leren kennen. Zo kwam ik in 1990 op de Vrije Academie De Lindenberg terecht. Docent Peter Dekkers vond na een jaar dat ik al door mocht naar het volgend niveau. Elk jaar was er een expositie van zijn cursisten. De deelnemers deden dat onder de naam Groep 85.

Als ik met een stuk steen begin, weet ik al: dat wat ik van plan ben te maken zit in de steen verborgen. Dat visualiseer ik. En al doende pas ik dan mijn ideeën aan. De bakermat van de westerse beeldhouwkunst, die van de oude Egyptenaren en Grieken, maar ook de middeleeuwse Romaanse beeldhouwkunst en moderne beeldhouwers als Brancusi en Beuys zijn mijn inspiratiebronnen. Hoewel ik de abstracte kunst zeer waardeer, ben ik steeds figuratiever gaan werken. De natuur is eveneens een grote inspiratiepoel: vissen, vogels, reptielen, een nautilus, maar ook uitgestorven dieren. Het komt voor dat, als ik met een beeld echt niet verder kom, het laat liggen en verder ga met een nieuw project. Het kan jaren later zijn dat het dan weer wordt opgepakt. Alles met hamer en beitel, in een voortdurend contact met de steen. Heel geduldig.

Onvergetelijk was het moment op het Griekse eiland Samos, toen ik in het archeologisch museum oog in oog stond met een monumentale kouros, een staande jongeling uit de zesde eeuw voor onze jaartelling, de Archaïsche periode in de Griekse beeldhouwkunst. Het beeld straalde zoveel rust uit, volkomen ontspannen en in balans. Zoiets wilde ik ook maken, zonder te kopiëren. Nog twee andere beelden hebben voor mij een bijzondere betekenis. Een liggend naakt, mijn tweede beeld uit de tijd op de Lindenberg: het straalt een emotionele lading uit. En een beeld dat ik maakte van mijn vriendin, toen ik net een relatie met haar had. Heel ander werk maak ik in een groeve in de Ardennen, en daarvoor in een groeve op het schiereiland Portland in Engeland. Daar werk ik monumentaal, met gebruik van machines. Hier is het de vorm van de steen die mij op ideeën brengt. Het betreft allemaal beelden van hedendaagse dieren alsook van vele miljoenen jaren geleden uitgestorven dinosauriërs.