Ine Voets

Ine Voets

Als kind woonde ik midden in een dorp in een groene omgeving en was ik veel buiten. Dit in combinatie met mijn interesse voor tekenen en vormgeving, bracht mij ertoe een opleiding voor tuinontwerper te volgen. Eerst werkte ik bij enkele organisaties, maar vanaf 2000 vanuit mijn eigen bureau INVO.

Op de kleuterschool en lagere school waren de creatieve vakken voor mij een walhalla. Veel tekenen, paar keer per jaar boetseren. Op de middelbare school was er veel vrijheid om een eigen invulling te geven aan teken- en knutselopdrachten. Altijd leuk. Toch duurde het tot 1990, toen ik in Haarlem woonde, dat ik ging beeldhouwen, bij Karola Veldkamp. Ik wilde het al heel lang, maar vond er eerder niet de gelegenheid voor. Wel had ik op en af schilderlessen gevolgd. Een paar jaar geleden heb ik dat weer opgepakt. Het liefst werk ik in marmer. Het is een fijne steen, niet te hard, maar ook niet te zacht. Je voelt de weerstand van het materiaal. Door het lijnenspel kan het ook verrassend zijn. Ik begin met de steen, niet met een plan. Ik kijk wat ik ermee zou kunnen maken. Voor mijn koningsreeks bedenk ik dan wat voor koning het kan worden, bijvoorbeeld een winterkoninkje. Maar ik stel ook beelden samen, soms met diverse stenen die ik er al doende bij zoek. Regelmatig zonder schets vooraf. Het liefst begin ik met de puntbeitel. Vaak zijn het zwerfstenen waarmee ik werk, afkomstig uit de rivier. Als ik in Italië ben en zie een steen die me wel wat lijkt, dan gooi ik die in de auto. Ik had een hele voorraad, maar die is nu wel geslonken. Machines gebruik ik alleen in het begin, om grote stukken van de steen af te halen. Machines maken me te veel lawaai. En dan komt het ‘pellen’. Voor mijn beelden neem ik de tijd. Bijna altijd kies ik voor polijsten als afwerking, maar ik ga niet erg ver – maximaal tot korrel 200. Ik vind dat de huid fluweelzacht moet worden, niet glanzend.

Een beeld dat bijzondere betekenis voor mij heeft, maakte ik na het overlijden van mijn moeder. Het is een abstract beeld van Franse kalksteen, dat heel veel fossielen bevat. Symbolisch voor de opgeslagen herinneringen aan mijn moeder. Het draagt de titel In Verbondenheid. In 2000 schreef ik me in voor een cursus beeldhouwen in steen bij de Lindenberg en maakte ik kennis met de deelnemers die zich Groep 85 noemden. Ik waardeer in het bijzonder de groepsdynamiek. Het is een fijne club.

Contact:
ine@invo-nijmegen.com
invo.wordpress.com