Coby Dam

Coby Dam

In 1989 zag ik in de Lindenberg een expositie van beeldhouwwerk. Zelf was ik altijd met klei bezig. Maar dit was schitterend: een beeld van Jac Schmidt. Dat wilde ik ook. Ik schreef mij in voor een cursus bij Peter Dekkers. Het was een feest: het hakken op zich, de technieken, de adviezen. Het is nooit voorbijgegaan.

Dat ik zo veel plezier aan creatief werk zou beleven was niet van jongs af aan duidelijk. Ik had geen creatieve achtergrond. In de jaren zestig woonde ik in Zwolle en ik had een buurvrouw die ging kleien. Ik mocht mee naar het Kunstcentrum. Al gauw mocht er alles doen tot aan het bakproces toe. Na mijn verhuizing naar Nijmegen ging ik naar de Lindenberg voor keramiekcursus. Vanwege de kinderen had ik daar de tijd niet voor. En er moest brood op de plank komen. Jarenlang ging ik als freelancer bij mensen langs om te enquêteren en ik bood mensen bij de telefonische hulpdienst een luisterend oor. Vijftien jaar lang had ik geen les meer. Tot ik naar de Lindenberg ging. Ook volgde ik een tekencursus in Beuningen. De docent vond dat ik ook wel kon schilderen. Dat ging ik ook doen. Om in inkomen te voorzien begon ik zelf les te geven, met twee cursisten bij mij thuis. Het werden er al gauw twintig. Dat heb ik tot een paar jaar geleden gedaan. Ook gaf ik schilderles. Midden jaren tachtig had ik een expositie van keramiek in de Valkhofkapel, zes weken lang alle weekenden.

Mijn eerste beeldhouwwerk was in een oude grafsteen. Een plaat, die van zichzelf niets heeft. Ik maakte er een stèle van. Tegenwoordig werk ik niet meer in zulke harde steen. Bijvoorbeeld albast of opaal. Ik begin met het wegwerken van oneffenheden. Langzamerhand ontstaat een vorm. Die ga ik dan versterken. Lange lijnen, mooie vlakken. Daarbij gebruik ik ook wel de ’Dremel’, een lichte machine. Altijd goed afgewerkt, vaak gepolijst. Dan blijft het mooi, ook na jaren. Ik ging ook jaren mee naar Portland, een schiereiland aan de Zuid-Engelse kust, waar ik in de verlaten groeve in kalksteen werkte. Grotere beelden dan in Nijmegen mogelijk is. Ik deed het met plezier. Daar werkte ik met de haakse slijper. Al met al heb ik een hele productie. Bij bijzondere gelegenheden gaf ik mijn kinderen en kleinkinderen een beeld cadeau. Ook heb ik wel beelden verkocht, maar ik ben er nooit rijk van geworden! Een bijzondere betekenis heeft voor mij de vrouwenfiguur die ik van Portugees marmer maakte. Het heeft jarenlang in mijn woonkamer op tafel gelegen. Het verveelde nooit. Het is nu bij mijn dochter.

Contact:
c.dam19@chello.nl
www.cobydamsculptures.nl